Η Κίνα διερευνά τα ανθρωποειδή ρομπότ για τον πόλεμο – αλλά ποιον ρόλο θα μπορούσαν να διαδραματίσουν;
Ένα ανθρωποειδές ρομπότ συνέτριψε το παγκόσμιο ρεκόρ του Γιουσέιν Μπολτ στα 100 μέτρα νωρίτερα φέτος.
Στους Παγκόσμιους Αγώνες Ανθρωποειδών Ρομπότ στο Πεκίνο, ένα ανθρωποειδές ρομπότ με το όνομα Tiangong Ultra έτρεξε την κούρσα των 100 μέτρων στον εκπληκτικό χρόνο των 8,64 δευτερολέπτων, συντρίβοντας το θρυλικό ανθρώπινο παγκόσμιο ρεκόρ των 9,58 δευτερολέπτων του Τζαμαϊκανού δρομέα Γιουσέιν Μπολτ.
Το διαδίκτυο γέλασε με τα αμήκοντα, κλυδωνιζόμενα τερματίσματα και τις θεαματικές πτώσεις των ρομπότ – αλλά το γέλιο έκρυβε μια ανατριχιαστική πραγματικότητα.
Μόλις δύο ημέρες μετά την ολοκλήρωση των αγώνων, η επίσημη εφημερίδα του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Κίνας (PLA) κάλεσε τους ερευνητές να επιταχύνουν τη μεταφορά αυτών των μηχανών αιχμής από το εργαστήριο στα πεδία στρατιωτικής εκπαίδευσης. Δεν αναφέρθηκαν σε αυτές ως πειράματα, αλλά ως «μαχητές».
Ως ερευνητής ρομποτικής και ο ίδιος, που εργάζομαι καθημερινά με προσομοίωση ρομπότ, ενισχυτική μάθηση (reinforcement learning) και τα θεμελιώδη εργαλεία λογισμικού και προσομοίωσης που τα τροφοδοτούν (όπως το ROS 2 και το Gazebo), παρακολουθώ αυτές τις εξελίξεις με ένα μείγμα δέους και βαθιάς ανησυχίας.
Το κοινό συχνά βλέπει τα ανθρωποειδή ρομπότ ως δυσκίνητες περιέργειες επιστημονικής φαντασίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: το υλικό (hardware) είναι ήδη εξαιρετικά ικανό, και το λογισμικό (software) εξελίσσεται με πρωτοφανή ρυθμό.
Αλλά η πραγματική ιστορία δεν είναι απλώς ότι ένα ρομπότ μπορεί να νικήσει έναν άνθρωπο σε έναν στίβο μάχης. Είναι αυτό που αποκαλύπτει αυτή η απόδοση: την ικανότητα της Κίνας να ενσωματώνει κινητήρες, μειωτήρες (γρανάζια που χρησιμοποιούνται για την ακριβή κίνηση των αρθρώσεων), αισθητήρες, λογισμικό ελέγχου, υποδομές δοκιμών και παραγωγική ικανότητα σε ένα ενιαίο βιομηχανικό σύστημα.
Ένα ανθρωποειδές που τρέχει δεν είναι απλώς ένα εντυπωσιακό τέχνασμα. Στις υψηλές ταχύτητες, κάθε πάτημα του ποδιού δημιουργεί βίαιες δυνάμεις αντίδρασης από το έδαφος. Οι διορθώσεις ισορροπίας πρέπει να συμβαίνουν σε χιλιοστά του δευτερολέπτου, καθώς ένα και μόνο μικρό σφάλμα μπορεί να στείλει τη μηχανή να συντριβεί στο προστατευτικό κιγκλίδωμα.
Για δεκαετίες, η φυσική μηχανική των ανθρωποειδών ρομπότ, συμπεριλαμβανομένων των ενεργοποιητών (ένα εξάρτημα, όπως ένας κινητήρας, που μετατρέπει την ενέργεια σε φυσική κίνηση), των αισθητήρων και της ίδιας της φυσικής της διποδικής ισορροπίας, αποτελούσαν τα κύρια εμπόδια. Σήμερα, αυτά τα μηχανικά προβλήματα έχουν σε μεγάλο βαθμό επιλυθεί.
🔥🤖 8.64 Seconds! This Robot Just Beat the Human 100m Record Time! #robot #AI #humanoidrobot
Δες στο YouTube →Τα σώματα από ανθρακονήματα και αλουμίνιο διατηρούν τη μάζα και την αδράνεια (το πώς η μάζα ενός ρομπότ αντιστέκεται στην αλλαγή) σε χαμηλά επίπεδα. Οι εξελίξεις στην τεχνολογία των ενεργοποιητών προσφέρουν χωρητικότητες ροπής έως και 400Nm (Νιουτόμετρα – μονάδα μέτρησης της ροπής ή της δύναμης στρέψης) στις αρθρώσεις των ανθρωποειδών, παρέχοντας τον απόλυτο συνδυασμό ισχύος και ευελιξίας.
Αυτό που είδατε στον στίβο στο Πεκίνο δεν ήταν απλώς ένας θρίαμβος των κινητήρων, αλλά ένας θρίαμβος του προγραμματισμού. Μια πραγματική επανάσταση συντελείται στο λογισμικό.
Τα ρομπότ εκπαιδεύονται σε εικονικά περιβάλλοντα προσομοίωσης, εκτελώντας εκατομμύρια σενάρια δοκιμής και σφάλματος μέσω ενισχυτικής μάθησης προτού το ρομπότ κάνει το οποιοδήποτε φυσικό βήμα. Η ενισχυτική μάθηση είναι ένας τομέας της τεχνητής νοημοσύνης (AI) όπου τα ρομπότ λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τα αποτελέσματα των ενεργειών τους.
Αυτό τους επιτρέπει να μαθαίνουν πώς να ανακτούν την ισορροπία τους μετά από παραπατήματα, να προσαρμόζονται σε ανώμαλο έδαφος και να επεξεργάζονται χαοτικά περιβάλλοντα σε πραγματικό χρόνο. Τα ανθρωποειδή ρομπότ γεφυρώνουν ταχύτατα το χάσμα μεταξύ των ελεγχόμενων εργαστηριακών συνθηκών και του απρόβλεπτου πραγματικού κόσμου.
Ερπύστριες vs Πόδια
Όμως όλα αυτά οδηγούν σε ένα αναπόφευκτο ερώτημα: γιατί ένας στρατός να θέλει ένα περίπλοκο, ακριβό ανθρωποειδές όταν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ασύγκριτα φθηνότερα, ανθεκτικά drones με ερπύστριες ή τροχούς; Στη μάχη σε ανοιχτό πεδίο, τα ερπυστριοφόρα οχήματα είναι αναμφισβήτητα ανώτερα. Μεταφέρουν μεγαλύτερα φορτία, φέρουν παχιά βαλλιστική θωράκιση και είναι πολύ πιο αποδοτικά ενεργειακά.
Ωστόσο, η φύση των συγκρούσεων αλλάζει – και τα αστικά περιβάλλοντα διαδραματίζουν αυξανόμενο ρόλο στη στρατιωτική σκέψη. Οι πόλεις είναι χτισμένες αποκλειστικά για ανθρώπους. Ένα ρομπότ με ερπύστριες δεν μπορεί εύκολα να ανέβει μια κατακόρυφη σκάλα κινδύνου, να στρίψει ένα σύνηθες πόμολο πόρτας, να στριμωχτεί μέσα από ένα στενό κλιμακοστάσιο γεμάτο συντρίμμια ή να καθίσει στη θέση του οδηγού ενός καταληφθέντος φορτηγού ανεφοδιασμού.
Ένα ανθρωποειδές ρομπότ λειτουργεί ως «άμεσος αντικαταστάτης» για έναν άνθρωπο στρατιώτη. Εάν ένα κτίριο είναι σχεδιασμένο για να πλοηγηθεί σε αυτό ένας άνθρωπος, ένα ανθρωποειδές ρομπότ μπορεί να πλοηγηθεί χωρίς να απαιτούνται προσαρμοσμένοι επανασχεδιασμοί ή εξειδικευμένες ράμπες.
Αυτό μας φέρνει σε ένα βαθύ ηθικό σταυροδρόμι. Πολλοί από εμάς στον τομέα της ρομποτικής δεν εγκρίνουμε τον επιθετικό πόλεμο. Αλλά αυτές οι μηχανές έχουν μια αδιαμφισβήτητη χρησιμότητα σε αμυντικά σενάρια και σε εκείνα που αφορούν την εξουδετέρωση απειλών για το στρατιωτικό προσωπικό και τους πολίτες.
Η αποστολή ενός ανθρωποειδούς σε ένα κτίριο για τη διάσωση ομήρων, την εξουδετέρωση μιας ενεργής απειλής, όπως οι απαγωγείς, ή την εκκαθάριση ενός δωματίου με παγιδευμένα εκρηκτικά, σώζει ανθρώπινες ζωές.
Τεχνολογία διπλής χρήσης
Στην πραγματικότητα, η σύγχρονη έκρηξη στην ανθρωποειδή ρομποτική πυροδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το Darpa Robotics Challenge της κυβέρνησης των ΗΠΑ, το οποίο χρηματοδότησε διποδικά ρομπότ ειδικά για την ανταπόκριση σε καταστροφές, όπως η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα, όπου οι άνθρωποι διασώστες δεν μπορούσαν να επιβιώσουν.
Το δίλημμα είναι ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη ως προς την πρόθεση. Οι βασικές ικανότητες που απαιτούνται για την πλοήγηση σε ένα ερειπωμένο κτίριο και την απομάκρυνση ενός τραυματία είναι οι ίδιες ικανότητες που απαιτούνται για την είσοδο σε ένα κτίριο και τη θανάτωση εχθρικών στρατιωτών. Εάν η τεχνολογία είναι έτοιμη για άμυνα, είναι επίσης έτοιμη και για επιθετική χρήση.
Ίσως η πιο ανησυχητική πτυχή αυτής της ραγδαίας εξέλιξης είναι το πόσο προσβάσιμη είναι. Σε αντίθεση με την πυρηνική τεχνολογία ή τα αεροσκάφη stealth, η σύγχρονη ρομποτική ευδοκιμεί σε πλαίσια ανοιχτού κώδικα (open-source). Για παράδειγμα, ένα στρατιωτικό οικοσύστημα λογισμικού (ένα δίκτυο εφαρμογών και άλλων υπηρεσιών που συνεργάζονται) γνωστό ως ROS-M, μαζί με εργαλεία προσομοίωσης και σύνολα δεδομένων εκπαίδευσης, είναι σε μεγάλο βαθμό δημόσια και κοινοποιούνται σε παγκόσμιες ακαδημαϊκές κοινότητες.
Με αρκετή δεξιότητα, ένας αποφασισμένος αντίπαλος μπορεί να αναπαραγάγει προηγμένη ρομποτική συμπεριφορά με σχετική ευκολία. Δεν έχουμε πλέον την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουμε την ανθρωποειδή ρομποτική αμιγώς ως ακαδημαϊκή επιδίωξη ή εμπορική περιέργεια. Χρειαζόμαστε μια επείγουσα διεθνή συζήτηση για το πώς θα ελέγξουμε αυτές τις εξελίξεις.
Όπως ακριβώς ρυθμίζουμε τις εξαγωγές ορισμένων μικροτσίπ και εξαρτημάτων αεροδιαστημικής, πρέπει να αρχίσουμε να προστατεύουμε την αρχιτεκτονική λογισμικού και τις γραμμές εκπαίδευσης που δίνουν σε αυτές τις μηχανές το «μυαλό» τους. Το υλικό βγαίνει πλέον από το εργαστήριο – είναι καιρός οι πολιτικές μας να προλάβουν τις εξελίξεις.
