Αρχαιολόγοι στην Πολωνία έχουν ανασκάψει έναν «μαζικό ύποπτο τάφο βαμπίρ». Με τα αποκεφαλισμένα κρανία τους ανάμεσα στα πόδια τους και τα νομίσματα στο στόμα τους, καταβλήθηκε κάθε προσπάθεια για να εμποδίσουν αυτά τα 450 «θεωρούμενα» τέρατα να σηκωθούν από τους τάφους τους.
Οι πολωνικοί θρύλοι περιγράφουν τους «Vjesci» (βρικόλακες) ως χλωμές φιγούρες που στοιχειώνουν τους φεγγαρόλουστους δρόμους και ως αιμοδιψή πλάσματα που καραδοκούν στις αρχαίες κρύπτες, που αναδύονται το βράδυ για να κυνηγήσουν ανυποψίαστες ψυχές.
Αλλά τώρα, τα λείψανα 450 ύποπτων βρικολάκων και ένας τεράστιος σωρός από χαλαρά οστά που έχουν αποτεθεί σε τρία οστεοφυλάκια, ανακαλύφθηκαν από εργάτες του οδικού δικτύου κοντά σε ένα νεκροταφείο του 19ου αιώνα στο χωριό Λουζίνο, στα βορειοανατολικά της Πολωνίας.
Μεταξύ των πολλών λόγων που αυτά τα 450 θαμμένα πτώματα αποκαλούνται «βαμπίρ», είναι επειδή κάθε σώμα που ανακτήθηκε αποκεφαλίστηκε, με το κρανίο τοποθετημένο ανάμεσα στα πόδια και ένα νόμισμα στο στόμα. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι αυτές οι πρακτικές ταφής ήταν όλες προληπτικά μέτρα, που ελήφθησαν ειδικά για να σταματήσουν τους νεκρούς να επιστρέφουν από τον τάφο για να τρομοκρατήσουν τους ζωντανούς.
Η Κατάρα των Βαμπίρ
Η Πολωνική The First News ανέφερε ότι η ανακάλυψη 450 ύποπτων βαμπίρ έγινε στο χωριό Λουζίνο. Το γεγονός ότι τα κρανία τους ήταν τοποθετημένα ανάμεσα στα πόδια τους και τα νομίσματα τοποθετήθηκαν στο στόμα τους, αποκαλύπτει πώς τα ζωντανά «θύματα των βρικόλακων» αντέδρασαν στην κατάρα.
Σε ένα δελτίο τύπου, ο Πολωνός αρχαιολόγος Maciej Stromski είπε ότι μια ομάδα ερευνητών ανακάλυψε πολλά παραδείγματα «πίστης στους νεκρούς που επέστρεφαν από τον τάφο», τα οποία, όπως είπε, «θα μπορούσαν να σταματήσουν μόνο με αποκεφαλισμό».
Σε άρθρο της Daily Mail, ο Stromski εξηγεί ότι στην αγροτική Πολωνία του 19ου αιώνα, ήταν κοινή πρακτική να αποκεφαλίζονται βρικόλακες. Επιπλέον, η πράξη της τοποθέτησης ενός νομίσματος στο στόμα πιστευόταν ότι αναιρούσε την κατάρα ενός βρικόλακα, τον αποδυνάμωσε από την επιστροφή από τους νεκρούς και τη διάδοση της ασθένειάς του στους ζωντανούς.
Εμποδίζοντας την επιστροφή του Vjescis
Ο Δρ Stromski είπε ότι τα στοιχεία αποκεφαλισμού μετά θάνατον είναι σπάνια. Ο αρχαιολόγος εξήγησε ότι οι άνθρωποι πίστευαν, τα μέλη της οικογένειας του νεκρού που πέθανε λίγο μετά την κηδεία του βρικόλακα, μπορεί επίσης να είναι βρικόλακες. «Επομένως, μετά την ταφή, ο τάφος έσκαψαν και το κεφάλι του νεκρού κόπηκε, το οποίο στη συνέχεια τοποθετήθηκε στα πόδια», είπε ο Στρόμσκι.
Τόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η πίστη στην κατάρα του βαμπίρ, στην Πολωνία, που οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τα λείψανα μιας αποκεφαλισμένης γυναίκας με «το κρανίο ενός παιδιού τοποθετημένο στο στήθος της». Και μια άλλη ακραία κοινωνική αντίδραση στην κατάρα του βρικόλακα, σύμφωνα με τον Δρ Stromski, ήταν ότι περίπου το 30% των σκελετών που ανακάλυπταν, «είχαν τοποθετημένα τούβλα δίπλα στα πόδια, τα χέρια και τα κεφάλια».
Διάφορες μέθοδοι αναπτύχθηκαν σε όλη την Ευρώπη για να αποτρέψουν τα βαμπίρ από το να επιστρέψουν από τους νεκρούς. Ορισμένες συνήθεις πρακτικές περιελάμβαναν την τοποθέτηση αντικειμένων όπως σκόρδο, σταυρούς ή αγιασμό κοντά στο σώμα του νεκρού.
Αλλά άλλες, πιο ακραίες μέθοδοι, περιελάμβαναν τον αποκεφαλισμό, έναν ξύλινο πάσσαλο που περνούσε την καρδιά, το κάψιμο των «καταραμένων» υπολειμμάτων και τη χρήση ατσάλινας ράβδους για καρφίτσωμα ή το κλείδωμα των βαμπίρ στους τάφους τους.
Σύμφωνα με τη λαογραφία σε πολλές περιοχές της Πολωνίας, τα τούβλα έχουν μια μυστηριώδη δύναμη πάνω στα βαμπίρ και οι άνθρωποι πίστευαν ότι ορισμένοι τύποι τούβλων εμπόδιζαν τους βρικόλακες να επιστρέψουν από τους νεκρούς. Η προέλευση αυτής της πεποίθησης πιθανότατα σχετίζεται με τη συγκεκριμένη σύνθεση, ή την αντιληπτή γοητεία, μέσα στα τούβλα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως πνευματικά εμπόδια, περιορίζοντας τους νεκρούς βρικόλακες στους χώρους ανάπαυσής τους και εμποδίζοντάς τους να επιστρέψουν για να σκορπίσουν το χάος στο βασίλειο των ζωντανών .
Καμία αναφορά στην φυματίωση
Σε πολλά λαογραφικά συστήματα σε όλο τον κόσμο, ο βρικόλακας περιέγραψε ανθρώπους που έπασχαν από ασθένειες συνήθως φυματίωση. Επειδή τα συμπτώματα της φυματίωσης, όπως το χλωμό δέρμα, ο βήχας με αίμα και η αδύναμη εμφάνιση ταίριαζαν με τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στους βρικόλακες στη λαογραφία, τα άτομα που πέθαιναν από την κατανάλωση συχνά θεωρούνταν ότι πέθαναν από την «κατάρα του βρικόλακα».
Ωστόσο, η προέλευση των θρύλων και των πεποιθήσεων για τα βαμπίρ διέφερε σε διαφορετικούς πολιτισμούς και στην Πολωνία, δεν εμπνεόταν όλη η λαογραφία των βρικόλακων από την κατανάλωση. Στην Πολωνία του 19ου αιώνα, τα βαμπίρ θεωρούνταν ως υπερφυσικά αναζωογονημένα πτώματα, που επέστρεφαν από τους νεκρούς για να θηράξουν τους ζωντανούς. Επομένως, δεν συνδέεται αποκλειστικά με κάποια συγκεκριμένη ιατρική κατάσταση όπως η κατανάλωση.
Η ιστορία καταγράφει εκκλησιαστικούς να αναγνωρίζουν την κατάρα του βρικόλακα που σημειώνεται στα κρανία των νεογέννητων, πιστεύοντας όχι ότι ο βρικόλακας ήταν ασθένεια, αλλά ότι οι βρικόλακες γεννήθηκαν από αντιχριστιανικές γενεαλογίες αίματος.
