Η Μεγαλύτερη Δημοσιοποίηση Αρχείων Έπσταϊν στην Ιστορία
Η υπόθεση του Jeffrey Έπσταϊν εισέρχεται στην πιο κρίσιμη και αποκαλυπτική της φάση, καθώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ (DOJ) ξεκίνησε, στα τέλη Ιανουαρίου 2026, τη σταδιακή δημοσιοποίηση ενός τεράστιου όγκου υλικού που ξεπερνά τις 3.000.000 σελίδες. Η κίνηση αυτή, η οποία επιβλήθηκε από τον νόμο «Epstein Files Transparency Act», φέρνει στο φως αδημοσίευτα αρχεία που καλύπτουν δύο δεκαετίες ερευνών, περιλαμβάνοντας περισσότερα από 2.000 βίντεο και 180.000 φωτογραφίες.
Η δημοσιοποίηση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια τυπική δικαστική διαδικασία, αλλά μια πολιτική και κοινωνική «έκρηξη». Τα νέα αρχεία αποκαλύπτουν:
Τα έγγραφα ρίχνουν νέο φως στις κοινωνικές και οικονομικές επαφές του Έπσταϊν με κορυφαίες προσωπικότητες, όπως ο Donald Trump, ο Bill Clinton και ο Bill Gates, ενώ για πρώτη φορά εξετάζονται αναλυτικά email που αφορούν τον Elon Musk και τις επικοινωνίες του με τον χρηματιστή το 2013.Η αλληλογραφία που βλέπει το φως της δημοσιότητας περιλαμβάνει ισχυρισμούς για εκβιασμούς, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και μυστικές ιατρικές συνταγές, προκαλώντας έντονες διαψεύσεις από τους εκπροσώπους των εμπλεκόμενων δισεκατομμυριούχων.
Τα έγγραφα καταδεικνύουν πώς το «σύστημα Έπσταϊν» κατάφερε να επιβιώσει και μετά την πρώτη του καταδίκη το 2008, χάρη στην υποστήριξη και την ανοχή ισχυρών φίλων που παρέμειναν στο πλευρό του.
Η διαδικασία έχει ήδη προκαλέσει σάλο, καθώς η Wall Street Journal αποκάλυψε ότι το DOJ δημοσιοποίησε άθελά του τα ονόματα τουλάχιστον 43 θυμάτων (πολλά εκ των οποίων ανήλικα τότε), χωρίς να έχει προηγηθεί η απαραίτητη επεξεργασία (redaction), αναγκάζοντας τις αρχές να αποσύρουν προσωρινά τμήματα του υλικού.
Με την πίεση στο Κογκρέσο να αυξάνεται και τα θύματα να ζητούν πλήρη απόδοση δικαιοσύνης, η δημοσιοποίηση αυτών των αρχείων αναμένεται να αλλάξει οριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη διαπλοκή της παγκόσμιας ελίτ με το σκοτεινό δίκτυο του Έπσταϊν.
Τα σκοτεινά αρχέια Έπσταϊν: Οι θεωρίες πίσω από τις αποκαλύψεις
Η υπόθεση του Jeffrey Έπσταϊν παραμένει μία από τις μεγαλύτερες εστίες θεωριών συνωμοσίας παγκοσμίως, ειδικά μετά τις μαζικές αποκαλύψεις εκατομμυρίων εγγράφων στα τέλη του 2025 και τις αρχές του 2026.
Ακολουθεί μια αναλυτική καταγραφή των κυριότερων θεωριών, βασισμένη σε πρόσφατες πηγές και αναφορές:
1. Η Θεωρία της «Λίστας Πελατών» (The Client List)
Αυτή είναι η πιο διαδεδομένη θεωρία. Υποστηρίζει ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη «μαύρη λίστα» με ονόματα ισχυρών πολιτικών, επιχειρηματιών και διασημοτήτων που συμμετείχαν ενεργά στα εγκλήματα.
Πρόσφατες Εξελίξεις: Παρά τη δημοσιοποίηση περίπου 3,5 εκατομμυρίων σελίδων τον Ιανουάριο του 2026, το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ (DOJ) δήλωσε επίσημα ότι δεν βρέθηκε μια ενιαία «incriminating client list».
Η Συνωμοσία: Πολλοί πιστεύουν ότι η λίστα έχει «καθαριστεί» από τις μυστικές υπηρεσίες ή την κυβέρνηση για να προστατευτούν συγκεκριμένα πρόσωπα (όπως οι Bill Gates, Prince Andrew, Bill Clinton ή Donald Trump), καθώς τα έγγραφα που κυκλοφόρησαν περιέχουν πολλές διαγραφές (redactions).
2. «Ο Έπσταϊν δεν αυτοκτόνησε»
Η θεωρία ότι ο θάνατός του στη φυλακή το 2019 ήταν δολοφονία για να μην «μιλήσει». Τι λένε οι θεωρίες: Η δυσλειτουργία των καμερών ασφαλείας και η απομάκρυνση του συγκάτοικού του λίγο πριν τον θάνατό του τροφοδοτούν το σενάριο ότι «εξοντώθηκε» από την ελίτ.
Πρόσφατα στοιχεία (2025-2026): Το DOJ και το FBI επανέλαβαν τον Ιούλιο του 2025 ότι ο θάνατος ήταν αυτοκτονία, ωστόσο η κοινή γνώμη παραμένει δύσπιστη, με τη φράση να παραμένει “viral” στα social media.
3. Εκβιασμός από Ξένες Μυστικές Υπηρεσίες (Mossad/CIA)
Μια ισχυρή θεωρία θέλει τον Έπσταϊν να είναι πράκτορας ξένων υπηρεσιών (κυρίως της Mossad) και το νησί του (Little St. James) να είναι ένα τεράστιο δίκτυο παρακολούθησης με κρυφές κάμερες για τον εκβιασμό παγκόσμιων ηγετών.
Η Συνωμοσία: Τα έγγραφα που διέρρευσαν αναφέρουν επαφές με τραπεζίτες (όπως οι Rothschild) και ξένους αξιωματούχους, κάτι πουη θεωρία ερμηνεύει ως απόδειξη ότι ο Έπσταϊν συγκέντρωνε “kompromat” (ενοχοποιητικό υλικό) για να επηρεάζει την παγκόσμια γεωπολιτική.
4. Ευγονική και η «Σούπερ Φυλή» στο New Mexico
Σύμφωνα με αναφορές των New York Times και εγγράφων από το ράντσο του στο New Mexico (Zorro Ranch) Ο Έπσταϊν φέρεται να είχε εμμονή με την ευγονική και ήθελε να γονιμοποιήσει δεκάδες γυναίκες ταυτόχρονα για να «σπείρει» το DNA του, δημιουργώντας μια ανώτερη φυλή. Αυτό συνδέεται με θεωρίες για κλωνοποίηση και πειράματα σε ανθρώπους που διεξάγονταν υποτίθεται σε υπόγειες σήραγγες στο νησί του.
5. Η Θεωρία για τον Χίτλερ και τους Rothschild
Μια από τις πιο παράξενες πρόσφατες αποκαλύψεις (Φεβρουάριος 2026) αφορά emails μεταξύ του Έπσταϊν και της τραπεζίτισσας Ariane de Rothschild. Στα emails συζητούσαν μια θεωρία ότι ο Αδόλφος Χίτλερ ζούσε σε καταφύγιο που χρηματοδοτούσαν οι οικογένειες Έπσταϊν και Rothschild. Παρόλο που η Rothschild το χαρακτήρισε «γελοία συνωμοσία», ο Έπσταϊν επέμενε ότι ήταν «100% αλήθεια», τροφοδοτώντας νέο κύκλο θεωριών για την καταγωγή του και τις διασυνδέσεις του.
Τα αρχεία Έπσταϊν, ο Χίτλερ και οι Rothschild
Τα πρόσφατα δημοσιευμένα αρχεία του Έπσταϊν περιλαμβάνουν μια ανταλλαγή μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μεταξύ του Jeffrey Έπσταϊν και της τραπεζίτισσας Ariane de Rothschild, στην οποία συζητούν ισχυρισμούς ότι ο Αδόλφος Χίτλερ έζησε κάποτε σε ένα καταφύγιο αστέγων που φέρεται να χρηματοδοτήθηκε από τις οικογένειες Rothschild και Έπσταϊν.
Μια ανταλλαγή email από τις 31 Δεκεμβρίου 2018 μεταξύ του Έπσταϊν και της de Rothschild επικεντρώθηκε σε ισχυρισμούς ότι ο Χίτλερ έζησε σε ένα καταφύγιο για άστεγους και απόρους κατά τη διάρκεια των νεανικών του χρόνων, το οποίο χρηματοδοτήθηκε από τρεις πλούσιες εβραϊκές οικογένειες. Η De Rothschild απέρριψε την ιστορία ως θεωρία συνωμοσίας, ενώ ο Έπσταϊν φάνηκε να υποστηρίζει ότι ήταν ακριβής.
«Πίστεψα ότι θα το έβρισκες διασκεδαστικό πως σε μια τάξη του Χάρβαρντ για τον Χίτλερ, είπαν την ιστορία για το πότε ήταν τόσο φτωχός που ζούσε σε ένα καταφύγιο για άστεγους και απόρους, το οποίο είχε χρηματοδοτηθεί από τρεις πλούσιες οικογένειες… τους Gutmann, τους Έπσταϊν και τους Rothschild. Αποδεικνύεται ότι είναι ακριβές», έγραψε ο Έπσταϊν. «Είτε είναι ένας τρόπος να πούμε ότι η γενναιοδωρία δεν ανταμείβεται είτε ότι η θεωρία συνωμοσίας εξακολουθεί να υφίσταται, είναι αρκετά αξιολύπητο…» απάντησε η de Rothschild, υπογράφοντας το όνομά της στο κάτω μέρος του μηνύματος.
Ο Έπσταϊν απάντησε επιμένοντας στον ισχυρισμό: «Πρώτον, αποδεικνύεται ότι είναι 100% αλήθεια, ο Χίτλερ πουλούσε τα ρούχα και τα έργα τέχνης του και ζούσε σε ένα καταφύγιο που χρηματοδοτούνταν από Εβραίους. Έπσταϊν, Rothschild και Gutman. Καμία συνωμοσία, οι Έπσταϊν ήταν οι τραπεζίτες της Βιέννης, αγόρασαν την τράπεζά τους στο Ring εξού και το Palais Έπσταϊν», έγραψε.
Τα έγγραφα επισημαίνουν επίσης επιχειρηματικές συναλλαγές μεταξύ του Έπσταϊν και της οικογένειας Rothschild. Ένα έγγραφο με ημερομηνία 5 Οκτωβρίου 2015, δείχνει ότι ο Έπσταϊν, μέσω της Southern Trust Company Inc., συμφώνησε με το Rothschild Group για μια συνεργασία αξίας 25 εκατομμυρίων δολαρίων. Η σύμβαση κάλυπτε αναλύσεις κινδύνου και υπηρεσίες σχετικές με αλγορίθμους, με τον Έπσταϊν να αναφέρεται ως πρόεδρος της Southern Trust, η οποία είχε έδρα στις Παρθένες Νήσους των ΗΠΑ.
Ένας αρχαίος θεός, ένα σύγχρονο σκάνδαλο (Βάαλ)
Ο κόσμος ήταν πάντα μεγαλύτερος από αυτό που μπορούν να δουν οι άνθρωποι ή να εξηγήσουν άνετα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι άνθρωποι προσπάθησαν να κατανοήσουν το άγνωστο: παράξενους θεούς, απαγορευμένες τελετουργίες, μυστικές δομές εξουσίας. Κάποια μυστήρια ξεθωριάζουν με τον χρόνο. Άλλα επανέρχονται σε απροσδόκητα μέρη. Αυτό το ένστικτο για αναζήτηση κρυφών νοημάτων εξηγεί γιατί οι ιδέες για αγγέλους και δαίμονες επιμένουν, γιατί τα θέατρα τρόμου γεμίζουν και γιατί υπάρχει μια παρατεταμένη πίστη ότι η δύναμη και ο πλούτος συνδέονται μερικές φορές με κάτι ανίερο.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια πρόσφατη φήμη που συνδέεται με τα αρχεία Έπσταϊν έβαλε «φωτιά» στο διαδίκτυο. Ένα σκαναρισμένο έγγραφο που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο φαινόταν να δείχνει τον καταδικασμένο δράστη σεξουαλικών εγκλημάτων Jeffrey Έπσταϊν να συνδέεται με έναν τραπεζικό λογαριασμό που έφερε το όνομα «Baal» (Βάαλ). Σχεδόν αμέσως, οι θεωρίες εξερράγησαν. Αλλά ποιος ή τι είναι ο Βάαλ; Και υπάρχει κάποια πραγματική σύνδεση με τον Έπσταϊν;
Ποιος είναι ο «Βάαλ»; Αρχικά, ο Βάαλ δεν ήταν δαίμονας ή μυστικός ηγέτης αίρεσης. Ήταν ένας σημαντικός θεός της Μέσης Ανατολής που σημαίνει «ιδιοκτήτης» ή «κύριος» στα εβραϊκά. Λατρευόταν ιδιαίτερα μεταξύ των Χανααναίων που τον θεωρούσαν θεότητα της γονιμότητας, αναφερόμενοι σε αυτόν ως Πρίγκιπα, Κύριο της Γης. Ονομαζόταν επίσης Κύριος της Βροχής και της Δροσιάς. Στα Ουγκαριτικά και τα Εβραϊκά, ο Βάαλ ήταν γνωστός ως ο θεός της καταιγίδας και στα Φοινικικά ονομαζόταν Baal Shamen, Κύριος των Ουρανών. Η μυθολογική του κατοικία πιστεύεται ότι βρίσκεται στο όρος Zaphon, μια κορυφή στα σύνορα της Συρίας και της Τουρκίας, που τώρα ονομάζεται Jebel Aqra.
Αναφέρεται πολυάριθμες φορές στην Παλαιά Διαθήκη της Βίβλου, όπου απεικονίζεται ως ο κύριος αντίπαλος του θεού των Ισραηλιτών, του Γιαχβέ. Τα περισσότερα από αυτά που είναι γνωστά για αυτόν προέρχονται από τα Ουγκαριτικά κείμενα. Λεπτομερώς περιγράφουν τον πόλεμο του με τον Yamm, τον θεό της θάλασσας, για τον έλεγχο της γης, όπου κέρδισε. Στη συνέχεια, προσκλήθηκε για μια άλλη μάχη από τον θεό του θανάτου, τον Mot, στον κάτω κόσμο όπου παγιδεύτηκε. Αργότερα απελευθερώθηκε από τη σύζυγό του Anat, η οποία σκότωσε τον Mot και τον βοήθησε να επιστρέψει στη Γη και να αποκαταστήσει τη βροχή και τη γεωργία. Η εμφάνισή του αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά σε μια από τις πλάκες που ανασκάφηκαν στα ερείπια της Ugarit στη βορειοδυτική Συρία το 1928, όπου απεικονίζεται ως πολεμιστής, φορώντας ένα κράνος με κέρατα και σηκώνοντας ένα ρόπαλο πάνω από το κεφάλι του σαν να πρόκειται να χτυπήσει τον εχθρό.
Η λατρεία του είχε ρίζες στον αισθησιασμό και περιλάμβανε τελετουργική πορνεία στους ναούς. Κατά περιόδους, πιστεύεται ότι οι άνθρωποι εκτελούσαν επίσης ανθρωποθυσίες, θυσιάζοντας το πρωτότοκο παιδί τους. Οι ιερείς της λατρείας έκαναν εκκλήσεις στον θεό τους με μεγάλες, δυνατές κραυγές και αυτοπροκαλούμενους τραυματισμούς. Η βασιλεία του βασιλιά Αχαάβ και της βασίλισσας Ιεζάβελ ήταν η κορυφή της λατρείας του Βάαλ στον Ισραήλ. Στο Κατά Ματθαίον 12:27, ο Ιησούς αποκαλεί τον Σατανά «Βεελζεβούλ», συνδέοντας τον διάβολο με τον Baal-Zebub, μια φιλισταϊκή θεότητα.
Γιατί ο Βάαλ συνδέθηκε με τον Τζέφρι Έπσταϊν; Σε ένα από τα έγγραφα των αρχείων Έπσταϊν που έγιναν viral, ένα έγγραφο που μοιάζει με σκαναρισμένο φαξ ή έγγραφο με λεπτομέρειες τραπεζικής μεταφοράς έχει τις λέξεις «Baal.name» σε μια γραμμή όπου συνήθως περιέχει το όνομα μιας τράπεζας. Στη συνέχεια, ακολουθεί το «Wachovia Bank», το όνομα μιας τράπεζας. Το όνομα του λογαριασμού που αναφέρεται είναι «One Clearlake Centre, LLC». Για κάποιους αναγνώστες, αυτό φάνηκε ως απόδειξη ότι ο Έπσταϊν είχε ονομάσει έναν λογαριασμό από τον Βάαλ, υποδηλώνοντας αποκρυφιστικές πρακτικές. «Οι αναφορές υποδηλώνουν ότι ο Τζέφρι Έπσταϊν χρησιμοποίησε έναν τραπεζικό λογαριασμό με το όνομα “Baal” για οικονομικές συναλλαγές… Ο “Baal” αναφέρεται σε βιβλικά κείμενα ως παγανιστική θεότητα», ανέφερε μια ανάρτηση στο X.
Ωστόσο, οι αναλυτές εγγράφων διαφωνούν. Σύμφωνα με έκθεση του Lead Stories, πιθανότατα το «baal.name» είναι μια αλλοιωμένη εκδοχή του «bank name» (όνομα τράπεζας) λόγω κακής σάρωσης. Αλλά για τους χρήστες του διαδικτύου που γνωρίζουν τις απάνθρωπες πράξεις του Έπσταϊν, η πιθανότητα να λατρεύει έναν θεό όπως ο Βάαλ δεν φαίνεται παράλογη. Επιπλέον, σε ένα από τα άλλα email, αποκαλύφθηκε ότι προμηθεύτηκε τρία κομμάτια Kiswa, το ιερό ύφασμα της Κάαμπα στη Μέκκα. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν τα πήρε για να μπορεί να λατρεύει τον Βάαλ.
Το Pizzagate και τα Αρχεία Έπσταϊν
Η θεωρία συνωμοσίας «Pizzagate» επανήλθε στην επιφάνεια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δημοσίευσε εκατομμύρια εσωτερικά έγγραφα σχετικά με τον εκλιπόντα Jeffrey Έπσταϊν στις 30 Ιανουαρίου. Οι ήδη καταρριφθέντες ισχυρισμοί βρήκαν ξανά το δρόμο τους στις συζητήσεις, καθώς οι πίτσες φέρονται να αναφέρονται αρκετές φορές στα αρχεία Έπσταϊν. Αρκετοί χρήστες ισχυρίζονται (ξανά) ότι η θεωρία Pizzagate ήταν αληθινή. Αυτοί οι εξαιρετικά ψευδείς ισχυρισμοί δεν έφυγαν ποτέ στην πραγματικότητα, παρόλο που έχουν ελεγχθεί από fact-checkers.
Τι είναι το Pizzagate; Η θεωρία συνωμοσίας Pizzagate πρωτοεμφανίστηκε τις τελευταίες ημέρες πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016. Τον Νοέμβριο του 2016, τα WikiLeaks δημοσίευσαν πλήθος μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από τον ανώτερο σύμβουλο της προεκλογικής εκστρατείας της Hillary Clinton, John Podesta. Ένα από τα email τράβηξε την προσοχή ιστότοπων με φάρσες και της ακροδεξιάς στις ΗΠΑ. Αυτό αφορούσε τον James Alefantis, ιδιοκτήτη του Comet Ping Pong, ενός εστιατορίου πίτσας στην Ουάσινγκτον. Είναι σημαντικός υποστηρικτής του Δημοκρατικού Κόμματος και συγκέντρωσε χρήματα τόσο για τον Barack Obama όσο και για την Hillary Clinton.
Η αναφορά του στα emails του Podesta σε σχέση με τους εράνους πυροδότησε μια μαζική συνωμοσία. Χρήστες του 4chan, ενός πίνακα μηνυμάτων γνωστού για την ελευθερία λόγου και το ακραίο περιεχόμενο, του Reddit, του Twitter (νυν X) και άλλων πλατφορμών φαντάστηκαν ένα κύκλωμα παιδεραστίας που υποτίθεται ότι λειτουργούσε μέσα από το Comet Ping Pong. Οι χρήστες του 4chan εξέτασαν προσεκτικά το Instagram του Alefantis για φωτογραφίες παιδιών και τη μοντέρνα τέχνη που κοσμούσε τους τοίχους του εστιατορίου του. Σύντομα, αβάσιμοι ισχυρισμοί ότι η Hillary Clinton και οι ελίτ των Δημοκρατικών διοικούσαν ένα κύκλωμα σεξουαλικής εμπορίας παιδιών μέσα από την πιτσαρία κατέλαβαν το διαδίκτυο.
«Αγνοούν βασικές αλήθειες», είχε δηλώσει ο Alefantis στο BBC Trending το 2016. Για παράδειγμα, οι ισχυρισμοί της συνωμοσίας έλεγαν ότι το υποτιθέμενο κύκλωμα διοικούνταν από το υπόγειο του εστιατορίου. «Δεν έχουμε καν υπόγειο», είπε. «Μερικές φορές μια αθώα φωτογραφία ενός παιδιού σε ένα καλάθι είναι απλώς μια αθώα φωτογραφία και όχι απόδειξη κυκλώματος εμπορίας».
Βία στην πραγματική ζωή Καθώς η θεωρία κέρδιζε έδαφος, ο Alefantis και οι υπάλληλοι άρχισαν να δέχονται απειλές. Τον Δεκέμβριο του 2016, ένας άνδρας ταξίδεψε εκατοντάδες μίλια με ένα επιθετικό τουφέκι και άνοιξε πυρ μέσα σε μια ντουλάπα του εστιατορίου, λέγοντας ότι ήταν εκεί για να «αυτο-ερευνήσει» τους ισχυρισμούς. Τα επόμενα χρόνια, το Facebook και το YouTube κατάφεραν να περιορίσουν το Pizzagate, αλλά αυτό επανερχόταν. Τον Ιούνιο του 2020, ένα βίντεο έδειχνε τον Justin Bieber να αγγίζει το σκούφο του αφού κάποιος του ζήτησε να το κάνει αν ήταν θύμα του Pizzagate — μια αθώα χειρονομία που πυροδότησε πανικό.
Η θεωρία επανεμφανίστηκε μετά τα αρχεία Έπσταϊν. Ορισμένα έγγραφα δείχνουν μια «καταμέτρηση για πίτσα» (headcount for pizza). Φράσεις όπως «ποιος θέλει πίτσα στο Όστιν;» διαδόθηκαν γρήγορα. «Το Pizzagate είναι 100% αληθινό. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν πίσω σε εκείνη την πιτσαρία», ισχυρίστηκε ένας χρήστης. «Υπάρχει ένα ομαδικό κείμενο στο data set 9 που συνδέει ρητά την πίτσα με σεξουαλικές πράξεις».
Stanley Kubrick – Eyes Wide Shut
Όταν το Eyes Wide Shut του Stanley Kubrick κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1999, ο κόσμος αδιαφόρησε. Οι κριτικοί δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτό, αντιμετωπίζοντάς το λιγότερο ως την τελευταία δήλωση ενός κορυφαίου κινηματογραφιστή και περισσότερο ως ένα ημιτελές έργο — κατανοητό, δεδομένου ότι ο Kubrick πέθανε εκείνο το Μάρτιο, λίγες μέρες μετά την παράδοση ενός ημιτελούς μοντάζ στη Warner Bros. Το στούντιο και οι κληρονόμοι του έκαναν τις υπόλοιπες ρυθμίσεις. Εν τω μεταξύ, το κοινό είχε προετοιμαστεί από το μάρκετινγκ να περιμένει ένα ρητό, προκλητικό ερωτικό θρίλερ με μια εκτεταμένη σκηνή οργίου που παραλίγο να λάβει σήμανση NC-17.
Αυτό που πήραν αντ’ αυτού ήταν κάτι πολύ πιο ήπιο: ένα αργόσυρτο συζυγικό δράμα για έναν γιατρό από το Μανχάταν (Tom Cruise), ο οποίος, ταραγμένος από την ομολογία της συζύγου του (Nicole Kidman) για μια φαντασίωση μοιχείας, παρασύρεται σε μια σειρά από λαγνικές αλλά ανεκπλήρωτες συναντήσεις πριν εισβάλει σε ένα μασκοφόρο σεξουαλικό πάρτι που διοργανώνει μια ελίτ μυστική εταιρεία σε μια έπαυλη του Λονγκ Άιλαντ. Η ονειρική ατμόσφαιρα της ταινίας έτεινε προς το σουρεαλιστικό, με την απεικόνιση των συμμετεχόντων στο όργιο —οι μάσκες, το συνθηματικό, η χορογραφία— να φαίνεται σε πολλούς θεατές περισσότερο ανόητη παρά σέξι ή απειλητική.
Αλλά οι ταινίες του Kubrick έχουν τη συνήθεια να αποκτούν νέα νοήματα με τον καιρό. Πέρα από το όργιο, υπάρχουν πιο λεπτές, πιο ενοχλητικές στιγμές —συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνής στην οποία ένας ιδιοκτήτης καταστήματος μεταμφιέσεων φαίνεται να προσφέρει την ανήλικη κόρη του στον χαρακτήρα του Cruise— που υποδηλώνουν έναν κόσμο όπου το σεξ, η εξουσία και η θήρευση θολώνουν. Με την πάροδο του χρόνου, αυτοί οι υπόνοιες φάνηκαν να προμηνύουν φρικαλεότητες του πραγματικού κόσμου. Στη δεκαετία του 2010, το Pizzagate και το QAnon έσυραν τις φήμες για κυκλώματα σεξουαλικής εμπορίας της ελίτ από το περιθώριο στο κύριο ρεύμα της αμερικανικής παράνοιας. Μετά ήρθε η σύλληψη και ο θάνατος του Τζέφρι Έπσταϊν, και ξαφνικά μια υποτιμημένη ταινία από δύο δεκαετίες νωρίτερα άρχισε να μοιάζει με μια απόκοσμη προφητεία.
Κάποιοι άρχισαν να αναρωτιούνται αν το Eyes Wide Shut ήταν λίγο υπερβολικά διορατικό. Ο Kubrick ήταν ένας διαβόητος τελειομανής που απαιτούσε δεκάδες ή εκατοντάδες λήψεις. Άρα, η σκέψη ήταν ότι κάθε κοστούμι, αντικείμενο και ατάκα είναι εκεί για κάποιο λόγο, μια άπειρη συμβολική διάσπαρτη στο κάδρο για όποιον είναι αρκετά αποφασισμένος να την αποκρυπτογραφήσει. Σύντομα, σχηματίστηκε μια θεωρία συνωμοσίας: Ο Kubrick έκανε την ταινία ως προειδοποίηση, μια αποκάλυψη μιας πραγματικής αίρεσης παιδεραστών που κρύβεται σε κοινή θέα στην παγκόσμια ελίτ. Το μασκοφόρο όργιο δεν ήταν απλώς μια μεταφορά — ήταν μια αναπαράσταση αυτού που πραγματικά συνέβαινε πίσω από τις πόρτες των επαύλεων. Και μόλις οι λάθος άνθρωποι το αντιλήφθηκαν, σκότωσαν τον Kubrick ώστε η ταινία να ξαναμονταριστεί για να αφαιρεθούν οι πιο ενοχοποιητικές λεπτομέρειες. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι κόπηκαν ολόκληρα 24 λεπτά.
Οι Rothschild, το Παιχνιδάδικο και η «Θυσία» του Kubrick
Υπάρχουν πολλαπλές εκδοχές αυτής της θεωρίας. Ορισμένοι δείχνουν τους συνήθεις υπόπτους — τους Ιλουμινάτι, το Bohemian Grove, ή Σατανιστές. Άλλοι εστιάζουν στην οικογένεια Rothschild, σημειώνοντας ότι κάποτε τους ανήκε η έπαυλη του 19ου αιώνα που χρησιμοποιήθηκε για τα εξωτερικά γυρίσματα του οργίου στην ταινία. Κάποιοι προχωρούν παραπέρα, ισχυριζόμενοι ότι το Eyes Wide Shut δεν ήταν απλώς προφητικό για τα εγκλήματα του Έπσταϊν, αλλά αφορούσε κυριολεκτικά αυτόν. (Η απόδειξη; Σε μια σκηνή πάρτι στην αρχή, ένα ζευγάρι που στέκεται πίσω από την Kidman λέγεται ότι μοιάζει με τον Έπσταϊν και τη Ghislaine Maxwell).
Σε όλες αυτές τις παραλλαγές, μια λεπτομέρεια αναφέρεται συνήθως ως το «ακράδαντο στοιχείο» . Στην τελευταία σκηνή της ταινίας, ο Bill και η Alice Harford (Cruise και Kidman) περπατούν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών με τη μικρή τους κόρη, Helena. Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, η Helena φαίνεται να στέκεται κοντά σε δύο ενήλικες άνδρες κομπάρσους —οι οποίοι, σύμφωνα με τους πιστούς της θεωρίας, εμφανίζονται επίσης στο πάρτι της αρχής— και στη συνέχεια να τους ακολουθεί καθώς κατευθύνονται προς έναν άλλο διάδρομο. Αυτή η στιγμή του μισού δευτερολέπτου, σύμφωνα με παθιασμένα βίντεο-δοκίμια, είναι η τελική, ανατριχιαστική αποκάλυψη του Kubrick: Οι Harfords παρέδωσαν την κόρη τους στην αίρεση.
Αυτή η θεωρία έγινε εκπληκτικά δημοφιλής στο Reddit, το YouTube και το TikTok. Τον Δεκέμβριο του περασμένου έτους, ο Roger Avary (συν-σεναριογράφος του Pulp Fiction), ανέπτυξε τη δική του εκδοχή στο podcast του Joe Rogan. Ο Avary είπε στον Rogan ότι πρόσφατα ξαναδιάβασε το σενάριο και σκέφτηκε πώς θα ήταν η ταινία αν ο Kubrick ζούσε. Ανέφερε τη θεωρία του παιχνιδάδικου: «Βλέπεις αυτούς τους δύο τύπους να φεύγουν με την κόρη. Την παίρνουν μακριά. Έδωσαν την κόρη τους στην παιδεραστική αίρεση». Στη συνέχεια μετέφερε μια ιστορία που άκουσε —από δεύτερο χέρι— για μια προβολή της ταινίας σε στελέχη του στούντιο: «Υπήρχαν άνθρωποι έξω από την αίθουσα που άκουγαν τον Kubrick να ουρλιάζει στα στελέχη: “Είναι η ταινία μου! Δεν μπορείτε να την κόψετε!”. Μεγάλος καβγάς, και μετά πεθαίνει περίπου τέσσερις μέρες αργότερα».
Η Απάντηση των Συνεργατών Πολλοί συνεργάτες του Kubrick δέχτηκαν να μιλήσουν για να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση.
Jan Harlan (Παραγωγός/Κουνιάδος του Kubrick): «Σας διαβεβαιώνω ότι όλες αυτές οι εικασίες είναι απόλυτες ανοησίες. Ο Stanley θα έβρισκε αυτούς τους ανθρώπους διασκεδαστικούς».
Anthony Frewin (Βοηθός του Kubrick): «Είναι απλώς άλλο ένα παράδειγμα της άσχετης σαβούρας που ακολουθούσε τον Kubrick σε όλη του την καριέρα».
Denise Chamian (Υπεύθυνη Casting): «Είναι παράλογο να πιστεύει κανείς ότι εκείνη την εποχή ο Kubrick θα γνώριζε τον Έπσταϊν».
Frederic Raphael (Συν-σεναριογράφος): «Δεν νομίζω ότι ο Stanley έδινε δεκάρα για να προειδοποιήσει τον κόσμο για οτιδήποτε».
Η ταινία βασίζεται στη νουβέλα “Traumnovelle” του 1926, της οποίας τα δικαιώματα αγόρασε ο Kubrick το 1970 — όταν ο Έπσταϊν ήταν ακόμα έφηβος. Η ταινία είναι εξαιρετικά πιστή στο βιβλίο, συμπεριλαμβανομένων όλων των χαρακτήρων και των γεγονότων, με τη διαφορά ότι το βιβλίο διαδραματίζεται στη Βιέννη του 20ου αιώνα.
Για τη σκηνή του οργίου, ο Kubrick ζήτησε τη βοήθεια του Dr. C.J. Scheiner, ειδικού στην ερωτολογία, ο οποίος του έκανε μαθήματα για το ομαδικό σεξ μέσα στην ιστορία. Ο Scheiner αναφέρει: «Τίποτα στις συζητήσεις μας δεν υποδηλώνει ότι η ταινία εμπνεύστηκε από κάποια πραγματική σεξουαλική αίρεση. Η εντύπωσή μου είναι ότι ο Kubrick είχε ελάχιστη έως μηδενική προσωπική εμπειρία από όργια ο ίδιος».
Όσο για τον Larry Celona, τον δημοσιογράφο της New York Post που εμφανίζεται στα credits ως σύμβουλος, η σύνδεσή του με τον Έπσταϊν (ήταν ο πρώτος που μετέδωσε τον θάνατό του το 2019) θεωρείται σύμπτωση. Ο Celona δηλώνει: «Προφανώς δεν ήμουν ποτέ στο αεροπλάνο του Έπσταϊν — δεν τον συνάντησα ποτέ. Μίλησα με τον Kubrick μερικές φορές στο τηλέφωνο, αλλά θέλαμε να μιλήσουμε για τους Yankees».
Η Μαρτυρία της Μικρής Helena Η Madison Eick (πρώην Eginton), που έπαιξε την κόρη Helena και ήταν 8 ετών τότε, λέει ότι η θεωρία του παιχνιδάδικου είναι νέα για εκείνη. «Δεν υπήρχε ποτέ κάποιο κρυφό νόημα που μου κοινοποιήθηκε. Σίγουρα δεν υπήρξε ποτέ υπόδειξη από τον Stanley ότι έπρεπε να σταθώ δίπλα ή να φύγω με δύο άνδρες». Όσο για τα παιχνίδια που κρατούσε, όπως η Barbie ή η τίγρης, δήλωσε: «Αυτοσχεδίαζα. Τα παιχνίδια που πήρα ήταν απλώς αυτά που ήθελα εγώ, όχι επειδή μου το είπε κάποιος».
Το Τελικό Μοντάζ Ο μοντέρ Nigel Galt δηλώνει ότι κάθισε δίπλα στον Kubrick στο δωμάτιο του μοντάζ για 15 μήνες. «Η τελευταία έκδοση που άγγιξε ο Stanley ήταν σχεδόν πανομοιότυπη με αυτή που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους. Η σκηνή του οργίου έχει ακριβώς το ίδιο μήκος τώρα με εκείνη τη στιγμή του θανάτου του, και ούτε ένα καρέ δεν άλλαξε ποτέ» — εκτός από κάποιες ψηφιακές φιγούρες που προστέθηκαν μετά θάνατον για να αποφευχθεί η αυστηρή σήμανση NC-17.
